PURPUROWE RZEKI
Zbieramy się za dwie godziny.
- Którędy idziemy, tędy? - Tędy.
W porządku? Zobaczymy się później.
W czym mogę panu pomóc?
Ma pan ogień?
Kto pana tutaj wpuścił?
Pańscy ludzie. Komisarz Pierre Niemans.
Jest pan sam? Z Paryża obiecano przysłać oddział.
O co chodzi?
Oddział to ja.
Kapitanie,
nie po to jechałem całą noc, by teraz sprzeczać się z glinami.
Do czego tutaj doszło?
Proszę za mną.
Dwa dni temu rektor uniwersytetu zgłosił zaginięcie Remy'ego Calloisa.
Trzydzieści dwa lata, kawaler.
Remy wykładał na uniwersytecie. Pracował także w bibliotece.
Zajmował wysokie stanowisko.
Według rektora Remy był pracowity i punktualny.
Nigdy się nie spóźnił do pracy.
Wczoraj wieczorem...
młoda alpinistka odkryła jego ciało.
Dlaczego wezwano wydział zabójstw?
Nie przywykliśmy do takich spraw.
Jakich?
Jego ciało było przywiązane tam w górze. Na wysokości 50 metrów.
GUERNON Miasteczko Uniwersyteckie, 500 metrów
Pracuje pan w wydziale zabójstw, ale nie tylko, prawda?
Prawda.
Nigdy wcześniej nie musieliśmy pana wzywać.
Tym lepiej.
SZCZĘŚLIWY TEN, KTO PRZENIKA UKRYTE PRZYCZYNY RZECZY
Co na takim odludziu robi uniwersytet?
To nie jest zwykła uczelnia.
Sama zaopatruje się w prąd, w wodę.
Posiada własny szpital.
1200 studentów, setka profesorów i pracowników naukowych.
Jedna z najstarszych uczelni w Europie.
Przetrwa z miesiąc odcięta od świata podczas zamieci śnieżnych.
Rektor jest w pewnym sensie merem doliny.
Zarządza prawie całą okolicą.
Tutaj kształci się następców Billa Gatesa.
Kogo?
Następców Billa Gatesa.
Szpital należy do uniwersytetu?
Jest dostępny dla każdego mieszkańca okolicy.
Możemy się w nim leczyć za darmo.
Ściśle z nim współpracujemy.
Mają nawet oddział położniczy.
Oto komisarz Niemans. Pracuje z nami nad tą sprawą.
W 1987 uczęszczałem na pańskie zajęcia z kryminologii.
Zaczęliście już?
Jeszcze nie przeciąłem więzów.
Możemy go zobaczyć?
Uznałem, że chcielibyście zobaczyć go tak, jak go znaleziono. Niesamowite.
Robota szaleńca.
Chodziło mu o pozycję embrionalną.
Jaką pozycję?
Embrionalną. W jakiej układa się płód w łonie matki.
Zgon nastąpił 48 godzin temu.
Oględziny wskazują na liczne ślady nacięć...
na barkach, ramionach, łokciach i udach,
dokonanych ostrym narzędziem. Brzytwą.
Możecie przeciąć sznur?
Cztery żebra złamane.
Ramiona złamane w barkach i w łokciach.
Liczne pęknięcia kości: golenie, biodra... Zamieszczę to w szczegółowym raporcie.
Ręce amputowano przed śmiercią za pomocą piły,
kikuty natychmiast przypalono, by uniknąć wykrwawienia się ofiary.
Zabójcy zależało na tym, by jak najdłużej utrzymać ofiarę przy życiu.
Na pana miejscu nie robiłbym tego...
Wyciął gałki oczne jak chirurg.
Operując na żywo.
O co tu, do cholery, chodzi?
Oczodoły wypełniono deszczówką. Woda jest obecnie w analizie.
Mamy w Guernon dobrego okulistę. Może on rzuciłby światło na tę sprawę.
Jak długo umierał?
Musimy go jeszcze otworzyć, ale powiedziałbym, że około pięciu godzin.
Wielkość i precyzja zadanych ran...
wskazują, że zabójcy zależało na tym, by ofiara pozostała przytomna,
w pełni odczuwając rozmiar bólu.
Sprawdźcie każde więzienie, dom wariatów, każdą sektę.
Każdy szlak, schronisko i stok narciarski.
Przeprowadźcie wyrywkową kontrolę kierowców w promieniu 160 kilometrów.
Wyszukajcie zeznania o podobnych okaleczeniach z ostatnich 20 lat.
Przesłuchajcie ewentualnych świadków i współpracowników Calloisa.
Każdego, kto znał jego plany i zwyczaje.
Dowiedzcie się, gdzie padał deszcz w ciągu ostatnich dwóch dni.
Znajdźcie cokolwiek: świadków, ślady... Daję wam dwie godziny.
Doktor CHERNEZE - OKULISTA
Kto tam?
Kto to?
Dlaczego się nie odzywasz?
Doktorze!
- O co chodzi? - Co się tu dzieje?
Zabierz stąd psa.
Nic się nie stało. Idź do domu. Wszystko w porządku.
Do wtorku.
Kim pan jest?
Komisarz Niemans. Bardzo przepraszam, ale panicznie boję się psów.
Psów nie należy się bać. Raczej ich panów.
W czym mogę panu pomóc?
Prowadzę śledztwo w sprawie Remy'ego Calloisa.
Słyszałem o tym.
Okropne.
Znał go pan?
Znałem jego ojca.
Razem studiowaliśmy.
Czy wykładał pan na uniwersytecie?
Przez 20 lat.
Nie wykładam od 1982 roku.
Z jakiego powodu?
Różnicy poglądów.
Z rektorem?
Nie rozumiem. Czy istnieje jakiś związek między mną a Remym?
Prosiłbym, by przyjrzał się pan paru zdjęciom.
Był torturowany?
Przez parę godzin.
Przerażające...
Nie wiedziałem.
Jego ręce?
I oczy.
Po to tu przyszedłem. By zrozumieć naturę tych okaleczeń.
Skąd ja mógłbym to wiedzieć?
Czym dokładnie się pan zajmuje?
Genetycznymi schorzeniami oczu.
Chorobami dziedzicznymi przekazywanymi z pokolenia na pokolenie.
Dotykają odizolowanych terenów, a w przypadku uniwersytetu...
Co ma do tego uniwersytet?
Wykładowcy latami pobierali się między sobą.
Materiał genetyczny powielał się, zużył.
Zaczęły się pojawiać choroby genetyczne.
To cena, jaką płacą wybrańcy.
Zawsze myślałem, że profesorskie dzieci to geniusze.
To prawda.
W takim razie nie rozumiem.
Przez ostatnie dwa pokolenia...
sytuacja się odwróciła.
To dzieci górali zaczęły rodzić się obarczone chorobami.
Jak chłopiec, którego pan widział.
Myśli pan, że istniałby związek między okaleczeniami Remy'ego a schorzeniami?
Dłonie i oczy to takie części ciała, które są niepowtarzalne.
Są specyficzne dla każdej osoby, jak DNA.
Są naszą biologiczną wizytówką.
Wasz zabójca wskazuje w ten sposób na swój motyw.
I zaczyna dźgać nożem.
Dźga psa, dźga faceta,
łapie za torbę i wyrzuca nóż pod samochód!
Paryż jest pełen pomyleńców, poważnie!
Gliniarze w metrze!
Robocopy! "Proszę o bilet"!
O co im chodzi? Wystarczą mi do szczęścia krowy!
Tu dopiero jestem szczęśliwy! Świeże powietrze! Tu jest świetnie.
Popatrz na moje krowy!
Paryż jest do kitu.
A jak dzieciaki rozrabiają!
- Górskie Smurfy. - Cześć wam.
- Jak leci? - Co słychać?
Spokojnie...
Dobra, jedziemy?
Powodzenia w tropieniu wiewiórek!
Chcesz przypalić?
Ty palisz?
- Od zawsze. - Wcale nie!
Ale teraz palę.
Palisz na służbie.
On też.
Ty nie siedzisz tak wysoko.
A ty niby jak wysoko siedzisz?
Stare dobre małźeństwo. Po co po mnie przyjechaliście?
Wczoraj w nocy doszło do włamania na cmentarzu.
Mówi się "profanacji".
Sprofanowano też szkołę podstawową.
Mówi się "dokonano włamania", ciemniaku.
Dwa w ciągu jednego dnia! Panowie, interes się kręci!
Zacznijmy od cmentarza. Czuję, że jestem dzisiaj w formie.
Podaj skręta.
- O co tym razem chodzi? - O nic!
- Jesteś obrażony. - Bo palisz!
Czy ja się obrażam, jak ty pijesz?
Przestańcie chrzanić! Jak dwie stare dziwki, słowo daję.
Panowie w sprawie profanacji. Proszę za mną.
Chodzi o grobowiec dziewczynki.
Jedyne mauzoleum na całym cmentarzu.
Kiedy dziś rano tu przyszedłem,
oto co zastałem.
To ci skini. Wiecznie się tu kręcą.
- Są u nas skini? - Jacy znowu skini? Małolaty.
- Młodociani skini? - Po prostu młode małolaty.
Doszło już kiedyś do tego?
To pierwszy raz.
"1972- 1982".
Długo nie pożyła.
Niech się pan zatrzyma! Nie ma pan prawa.
Rodzice muszą wyrazić zgodę. Znam prawo!
Spokojnie. W porządku.
Gdzie mogę znaleźć jej rodziców?
Jej matka zwariowała.
Mówiła, że małą zabił szatan.
Szatan?
Przecież mówię.
Judith HERAULT 14 kwietnia 1972- 23 września 1982
Gdzie znajdziemy skinów?
W pustej wozowni, we wsi.
Odwiedźmy ich.
Najpierw jedźmy do szkoły. Czeka na nas dyrektorka.
Co jej zginęło?
Nic nie zginęło. To właśnie jest takie dziwne.
Nigdy pana wcześniej nie widziałam. Jest pan tu nowy?
To się tak rzuca w oczy?
Co pan zrobił, że przysłano pana do tej dziury?
Policjanci są jak nauczyciele. Nie zawsze możemy wybrać szkołę.
Pan mi to mówi! Już 14 lat staram się o przeniesienie!
Teraz już na to za późno.
Włamano się do pomieszczenia, które służy za archiwum szkolne.
Zrobiono to niezwykle ostrożnie.
ARCHIWUM
Jest pani pewna, że nic nie zginęło?
Nic a nic. Dziś rano sprawdzałam. Zadziwiające!
Nic z tego nie rozumiem.
W porządku.
Proszę po południu złożyć zeznanie na posterunku.
Więc już po śledztwie?
A co mam zrobić? Nie ma kradzieży, nie ma śledztwa.
Życzę miłego dnia. Do widzenia.
Do widzenia, detektywie.
"Detektyw" to przestarzałe. Dziś mówi się "poruczniku".
Chwileczkę! Jak długo pani tu pracuje?
Nie tak długo, jak pan myśli.
Gdybym o kogoś zapytał, wiedziałaby pani, o kim mowa?
Proszę spróbować.
Judith Herault.
Uczyła się w tej szkole?
Zmarła w 1982.
- Mam sprawdzić? - Byłbym wdzięczny.
Myśli pan, że to ma jakiś związek?
Pani musi mi to powiedzieć.
Zastanawiam się, czy to nie ta, którą przejechano.
Przejechano?
Zginęła na autostradzie. To było straszne.
Jakieś szczegóły?
Zmiażdżona przez cięźarówkę. Matka przy tym była. Postradała rozum.
Jak mogę znaleźć matkę?
Coś nie tak?
Wyrwano strony. Z lat '81 i '82.
O to chodzi!
Może są jakieś zdjęcia? Fotografie klasowe, coś w tym rodzaju.
Zdjęcia też zniknęły.
Za chwilę wracam.
Ma pan jakiś problem?
Czy jest ktoś z drogówki?
Ani jednego. Poszli na obiad.
A o co chodzi?
Potrzebuję pewnej informacji. Sam jestem policjantem.
Informacji o czym?
O wypadku, do którego doszło 20 lat temu.
Ma pan szczęście. Nazywają mnie "grabarzem".
Przez ostatnie 27 lat widziałem 248, nie, chwileczkę,
249 śmiertelnych wypadków.
Wyłącznie na naszej części autostrady. Tylko 30 kilometrów!
Cała uwaga skupia się na gliniarzach i strażakach.
Ale my pierwsi jesteśmy na miejscu wypadku.
Wszystko jest tutaj. Czego chce się pan dowiedzieć?
- Potrafi go pan obsługiwać? - A jak pan myśli?
Szukam rodziców dziewczynki, która zginęła w 82. Judith Herault.
Brzmi znajomo.
- Judith Herault. - H-E-R-A-U-L-T.
Wyszukiwanie według nazwiska ofiary Judith Herault
Proszę bardzo...
"Judith Herault...
"Znaleziona na 98. kilometrze. Wrzesień '82". O nią chodzi?
O nią.
Chwila.
1982. Coś mi się przypomina.
Przejechała ją ciężarówka z naczepą...
Już wiem.
Co za bajzel tutaj!
Mam ją.
To jej teczka z protokołem policyjnym,
zdjęciami i całą resztą. Ostrzegam pana. Te zdjęcia są...
Nie ma obawy.
Ostrzegałem pana.
Jezu! Co się tam stało?
38-tonowa cięźarówka jadąca z prędkością 120 km/godz.
Jak ją zidentyfikowano?
Kiedy przybyli źandarmi, matka była na poboczu.
- Trzymała... - Co?
Palec.
Jedyną nienaruszoną część ciała córki.
Powiedziała, że córka jej się wyrwała i chciała przebiec przez autostradę.
Bóg wie, co się tam stało.
Nie ma pan telefonu do matki?
Żartuje pan? To było 20 lat temu!
Towarzystwo ubezpieczeniowe przysłało jakiś adres,
na wypadek, gdyby trafiono na coś nowego.
Nie może być!
Którędy do rektoratu?
Tędy, na lewo.
Chciałbym się widzieć z rektorem.
Jestem jego asystentem. Jak mogę panu pomóc?
Wpuszczając mnie do rektora.
Kogo mam zaanonsować?
Komisarza Niemansa.
Komisarz Niemans do pana.
Proszę usiąść. Za chwilę będę do pańskiej dyspozycji.
Pan wybaczy, ale jestem niewolnikiem tej uczelni. Ciągle brak mi czasu.
W czym mogę pomóc?
Prowadzę śledztwo w sprawie śmierci Calloisa.
Rozmawiałem już z kapitanem Dahmanem.
Proszę mi opowiedzieć o prywatnym życiu Remy'ego.
Pracuje pan z Dahmanem?
Ani z nim, ani bez niego. Prowadzę specjalny wydział.
A, to pan...
Nie rozumiem, jak do tego doszło.
Remy nigdy nie przysporzył nam jakiegokolwiek problemu.
Był miły, pracowity. Przyjaźniłem się z jego rodzicami.
Przejął po swoim ojcu stanowisko w bibliotece.
Tutaj studiował?
Jak większość z nas.
Wielu przyszłych studentów tutaj się rodzi i dorasta.
Część z nich zostaje profesorami jak ich rodzice.
To pewnego rodzaju tradycja.
Tak było w przypadku Remy'ego.
Nie był notowany na policji.
Być może jest coś, czego nie wiemy, a co mogłoby nam pomóc.
Na przykład?
Może ktoś go nienawidził?
Narkotyki, przekonania religijne...
Chyba mnie pan źle zrozumiał.
Ten uniwersytet stanowi wspólnotę, jest świątynią wiedzy.
Mieszkamy i pracujemy tu w pełnej harmonii.
Oskarżenie kogoś z nas oznaczałoby oskarźenie każdego, ze mną włącznie.
Chciałbym obejrzeć jego mieszkanie.
Obawiam się, że to niemoźliwe. Policja je zapieczętowała.
Niezależnie od tego chcę je zobaczyć.
Hubert, wejdź, proszę.
Niestety, nie mogę panu towarzyszyć.
Jeśli nie sprawi to panu róźnicy, mój syn pana zaprowadzi.
Jak mówiłem, żyjemy tu zgodnie z tradycją.
Trzy razy z rzędu przyznano nam tytuł "Najlepszego Uniwersytetu".
To dzięki nam podniosła się średnia ocen w całym kraju.
Z ciekawości obliczyliśmy średni iloraz inteligencji. Niech pan zgadnie, ile wyniósł.
Dwadzieścia cztery.
Słucham pana?
Callois mieszkał pod numerem 24. Ma pan klucz?
Nie.
Ma pan pozwolenie na wejście?
Czym właściwie zajmował się w bibliotece?
Był odpowiedzialny za książki i za porządek usadzania.
Porządek usadzania?
Tradycją jest co roku otrzymywać to samo miejsce w czytelni.
To ułatwia naukę i utrzymanie porządku.
"Dominissimus. Simus serve.
"Ubicum que..."
"Jesteśmy panami. Jesteśmy niewolnikami.
"Jesteśmy wszędzie. Nie ma nas nigdzie.
"Panujemy nad purpurowymi rzekami".
To jego doktorat. Od lat nad nim pracował.
- Gdzie znajdę Fanny Ferreira? - Tam.
- Muszę już iść. - Do jutra.
Fanny Ferreira?
Czy to pani znalazła ciało Remy'ego Calloisa?
Kim pan jest?
Pierre Niemans. Jestem z Paryża, prowadzę śledztwo.
Paryż eksportuje teraz gliniarzy?
To zależy od sprawy.
Szkoda. Lubię wiejskie gliny. Rozbraja mnie ich powaga.
Mnie też.
Potrafi pan zauważyć różnicę?
Staram się już 25 lat. Może pani mi pomoże.
Wątpię.
Niewiele widziałam. Dwa razy wspięłam się na tę ścianę, zanim go zobaczyłam.
Nie czytał pan mojego zeznania?
Czy...
Czy zabójca musiał być silny, by wciągnąć tam jego ciało?
Niekoniecznie.
Mając doświadczenie i dobry ekwipunek podniesie się cokolwiek i gdziekolwiek.
Jakim typem był Remy?
Pretensjonalnym dupkiem. Jak większość tutejszych studentów.
Zgadzam się. Jest tu dosyć...
- Sztywniacko? - Dokładnie.
Wyścig Formuły 1 po ostrym okrążeniu.
Wystarczy raz w nim wziąć udział...
Czytałem, że jest pani glacjologiem. Na czym polega pani zawód?
Kontroluję lawiny.
Szkoła położona jest w dolinie, więc kieruje się je od niej z daleka.
Chroni pani uczelnię.
Wykonuję mój zawód.
- Jak Remy Callois. - Słucham?
Studiowała tu pani, pracuje dla uczelni, jak Remy Callois.
- No i? - Jest pani częścią klanu.
Jakiego klanu?
Elity, którą tworzą dzieciaki wykładowców.
Jestem zajęta i nie przepadam za mundurami.
Pańscy koledzy znają mój numer.
Tu patolog.
Otrzymałem wynik analizy wody z oczodołów.
To woda deszczowa. Kwaśne deszcze.
- Co takiego? - To powszechne zjawisko.
Problem w tym, że u nas nie było kwaśnych deszczów od lat 70.
Poza tym ostatnio tu nie padało.
Nic z tego nie rozumiem.
- Ale zimno. - Przeraźliwie.
Dzień dobry, siostro.
Jestem oficerem policji.
Czy mieszka tu niejaka pani Herault?
Czy mogę spytać, o co chodzi?
Przykro mi. Raczej nie. Nie mogę powiedzieć.
Siostra Andree jest u nas już 17 lat.
Tu chodzi o stosunkowo dawną historię.
Czy mógłbym się z nią zobaczyć?
Zapytam.
Proszę wejść.
Zaczekajcie tutaj.
Zdejmij czapkę.
Myślicie, że gdzie jesteście?
Synu!
Zaczekajcie tu.
Siostra Andree chce z panem rozmawiać.
- Ale muszę pana ostrzec... - Przed czym?
Może pan z nią rozmawiać, ale nie może jej pan zobaczyć.
Może pan słuchać, ale nie może pan do niej podejść.
Dlaczego nie?
Odosobnienie, mój synu.
Co ma znaczyć odosobnienie?
Siostra Andree złożyła śluby odosobnienia.
Nie widziałyśmy jej przez 15 lat.
Siostro...
Siostra Andree?
Siostro?
Jestem porucznikiem policji z pobliskiego Sarzac.
Córka siostry jest tam pochowana, prawda?
Judith była siostry córką, nieprawdaż?
Przychodzę, bo wczoraj w nocy ktoś usiłował otworzyć jej grób.
Wróciły.
Kto taki?
Wróciły, by dopełnić swojej misji.
O kim siostra mówi?
O demonach.
Chcą się upewnić, że Judith nie sprawi im już więcej kłopotu.
Więc to demony zabiły siostry córkę?
Czy może siostra dokładniej to wyjaśnić?
Już 18 lat próbuję o tym zapomnieć.
Zeszłej nocy...
te demony...
włamały się do szkoły i ukradły zdjęcie klasowe Judith.
Musi mi siostra wyjaśnić, po co to zrobiły.
By zatrzeć wszelki ślad po moim dziecku.
W jakim celu?
By nie wydała się ich tajemnica.
Jaka tajemnica?
Twarz Judith jest dla nich zagrożeniem.
Siostro, proszę. Przykro mi, ale...
Mogłaby siostra opowiedzieć o okolicznościach śmierci Judith?
Córka zachorowała.
Pojechałyśmy do szpitala, w którym się urodziła.
Tam napadły na nas demony.
Goniły nas.
Chciałam uciec, zniknąć razem z córką.
Ale one nas znalazły.
Nikt nie zdoła umknąć ich szponom.
Gdzie mieszkałyście wcześniej?
Ten koszmar zaczął się w Guernon.
Czy próbowała siostra zawiadomić policję?
Ja mówię o demonach,
a pan o policji.
Nic pan nie może zrobić dla mojej córki.
Niech pan zbawi własną duszę, póki nie jest za późno.
Proszę już iść.
Chcę zapomnieć.
Niech mi siostra wybaczy.
Lodowce tworzą się latami przez zagęszczanie się masy śniegu.
Śnieg ulega zlodowaceniu.
Każdej porze roku odpowiada odrębna warstwa lodu.
Ten lodowiec ma 200 metrów grubości.
To ogromne źródło wody i energii.
Woda, która go tworzy, pochodzi sprzed stuleci.
W jakim celu bada się lodowce?
Elektrownia uniwersytecka ma laboratorium.
Ten lodowiec obsuwa się. Chcemy przewidzieć ryzyko, jakie się z tym wiąże.
Jesteśmy na miejscu.
Jak głęboko będziemy musieli zejść w dół?
Przynajmniej 30 metrów.
Dlaczego mnie pan wybrał? W okolicy jest wielu świetnych przewodników.
Słyszałem, że jest pani najlepsza. Poza tym była pani pod ręką.
Zaciągacie cywilów do wykrywania morderców?
Powiedzmy, że chcę panią poderwać.
Niech pan to założy. I nie nadepnie na linę.
Witaj w machinie czasu, komisarzu.
Porównam skład chemiczny lodu z wodą, którą poddaliście analizie.
Jesteśmy na odpowiedniej głębokości.
Musiał mieć w tym jakiś cel, by go tutaj znieść.
Musi istnieć jakaś wskazówka.
Jakiś ślad.
Niemans, to niebezpieczne!
Nie możemy tutaj zostać.
W każdej chwili może trysnąć strumień wody.
Co jest tam w głębi?
Naturalne kanały wodne.
Co pan robi?
Dokąd pan idzie?
Co to takiego?
Wewnątrzlodowcowy kanał,
wyżłobiony przez strumienie, które zasilają elektrownię.
Nie możemy tutaj zostać. To niebezpieczne.
Chodźmy stąd.
O co chodzi?
Lotna brygada! Co panom podać?
Dzisiaj nic. Szef chce pogadać z twoimi lokatorami.
W głębi.
- Co chcesz? - Pójdę z tobą.
Zostań tutaj. To nie potrwa długo.
Kieliszek czerwonego?
WYŁĄCZNIE SIŁĄ
Dzień dobry państwu.
Chciałbym rozmawiać z szefem.
Z bossem. Z naczelnikiem stada.
Po co?
Policja. Jestem nowy w okolicy.
Porucznik Max Kerkerian. Mam parę pytań.
Nie wysilaj się. Wiemy, kim jesteś. Nie gadamy z gliną.
Dobra, ja się tym zajmę.
Co możemy dla pana zrobić?
Chciałbym wiedzieć, co robiliście wczoraj w nocy.
W czym problem?
Ktoś wymalował sprayem swastyki na grobowcu.
Czemu nas pan o to pyta?
Skini, swastyki...
Swastyki, skini...
Tu nie ma swastyk. Widać tu jakieś swastyki?
- Jakie patyki? - Swastyki.
Ty, Kojak!
Nie jesteście skinami?
I co z tego?
- Nie byliście w szkole? - W jakiej szkole?
Nie dosłyszałeś. Nie gadamy z glinami. Więc spadaj.
- Nie wiesz, co to szkoła. - A ty? Do jakiej chodziłeś?
Dla szeryfów? Taki z ciebie chojrak?
- Przestań. - Spadaj!
To jego praca.
To moja praca.
Co jest twoją pracą? Wkurzanie nas?
Tak. Moja praca polega na wkurzaniu typków jak ty.
A co ze mnie za typek?
- Co ze mnie za typek? - Nienawidzę faszystów.
Sam to wymyśliłeś?
Spokojnie!
Za czym on węszy?
Nie daj się sprowokować!
To teren prywatny. Lepiej niech pan już idzie. Znam prawo.
Właśnie, zmiataj stąd!
Dzięki za pomoc.
Glinom się wydaje, że tacy są świetni! Pistolet, odznaka i grają ważniaka!
Skurwysyn!
Uważaj sobie, śmierdzielu.
Bez pistoletu. Bez odznaki. Jak on mnie nazwał?
No jak? Już nie jestem gliną.
Już nie jesteś? Pan władza się zmył?
Ręce przy sobie. Jak on mnie nazwał?
- Jak go nazwałeś? - Skurwysyn.
Skurwysyn.
Zabij skurwiela! Dostań go!
O co chodzi? Max Kerkerian zwycięża!
Rozgrzałeś się? No to walcz ze mną, skurczysynu.
No już!
Cholerny pies!
Uwaga, bierze swój pistolet!
Nie ruszaj się!
We mnie mierzyłeś?
Przestań, to nie my!
Co nie wy?
Zeszłej nocy na cmentarzu.
To ktoś w białej ładzie.
Czemu nie powiedzieliście wcześniej?
Nie pytałeś!
Jak chcesz w kogoś celować, sprawdź, czy jest naładowany.
Dupku.
- Super winko. - Bardzo dobre.
Wspaniały bukiet. Świetny.
- Co się stało? - To nie oni.
Nigdy nie mieliśmy z nimi problemów.
Teraz mamy.
Co, u diabła?
Skurwysyn! Dopadnę cię!
Pożałujesz!
Dupek!
O co chodzi?
Kluczyki!
Spis wszystkich białych ład w okolicy. Co do jednej!
W ciągu godziny. Zawiadomcie mnie przez radio.
Wszystkie białe łady.
- Białe co? - Łady.
Jak to się pisze?
- Nie mam pojęcia. - Zgadnij.
Ł-A-D-A?
Proszę.
Dobrze się czujesz?
W porządku.
Przykro mi, że cię w to wciągnąłem.
Myśli pan, że to seryjny morderca?
Nie, dla seryjnego mordercy zabójstwa stanowią rację bytu.
Według mnie mamy do czynienia z psem myśliwskim.
Z psem myśliwskim?
Prowadzi nas w określonym kierunku.
Po co?
Albo wystawia nam kierunek, który jest dla mnie niezrozumiały...
Albo?
Albo wystawia nas do wiatru.
Komisarzu.
Zidentyfikowaliśmy ciało.
Przepraszam.
Szefie, jesteś tam?
Coś znaleźliście?
Wszystkie Łady. Jest ich 132 w okolicy.
Jest jakaś w miasteczku Guernon?
Guernon?
W Guernon, tak. Jedna biała Łada.
Podaj nazwisko właściciela.
Należy do Philipa Sertysa.
Dobra robota. Do usłyszenia.
Nie rób mi tego, gruchocie!
Pieprzony...
Cholera!
Kurwa!
Nazywa się Philip Sertys. Skończył tutejszy uniwersytet.
29 lat, kawaler. Obronił doktorat w wieku 25 lat.
Pracował na oddziale położniczym.
- Mieszkał na campusie? - Nie, w mieście.
Macie jego adres?
Czego pan właściwie szuka?
Wyjaśnienia.
Dzięki.
Do roboty!
Wstawaj, grzecznie i powolutku.
- Nie ruszaj się! - Jestem z policji.
Mówię, że jestem z policji!
Tylko spokojnie.
- Dupku, oddawaj mój pistolet! - Nie ruszaj się!
Jesteś aresztowany. Jestem policjantem!
Oddaj mi mój pistolet.
Uczą używania wytrycha w akademii?
Bardzo śmieszne.
Komisarz Niemans.
- Pierre Niemans? - Tak.
Przepraszam. Trzeba było mi powiedzieć.
- Czego tu szukasz? - Świadka.
Jak się nazywa?
Philip Sertys.
Bo co?
Pierre Niemans?
Świetna technika!
Czego pan szuka?
Niczego nie dotykaj.
Spokojnie. A oddychać można?
Facet jest miłośnikiem psów.
Judith...
Zdecydowanie ma fioła na punkcie psów.
Zaczekaj!
O co chodzi? Niech pan idzie!
Nie wierzę własnym oczom!
Supergliniarz boi się psiaków!
Spokojnie. Niech pan tu przyjdzie.
Powolutku, mały.
Niech pan uważa!
Ten może gryźć!
- Zamkniesz jadaczkę? - Żartowałem.
Obrzydliwe!
Wie pan, czym on się zajmuje?
Ten facet robi doświadczenia na psach.
Chce stworzyć genetycznie perfekcyjnego psa do walki.
Ma tu całe wyposażenie.
Niech pan patrzy...
Obrzydliwe.
Widział pan?
Dokąd pan idzie?
Zobaczyć twojego świadka.
Wie pan, gdzie on jest?
No więc dokąd jedziemy?
W jakiej sprawie potrzebny ci Sertys?
Profanacji grobu. A pan?
Gdzie?
W Sarzac, jakieś 200 kilometrów stąd.
A panu on na co?
W Sarzac.
Masz zapalniczkę?
Nikomu nie odpowiada pan na pytania, czy tylko mnie?
Skręć w lewo.
Dobra, szefie, w lewo.
Ale będzie ubaw.
- A ten pan? - Jest ze mną.
No i?
Ta sama metoda duszenia. Ten sam morderca. Jestem pewien.
Ale go nie torturowano.
Nawet dłonie?
Odcięto je po śmierci.
Nic z tego nie rozumiem.
Nie rozumiem, dlaczego nadal ma oczy.
- Zaczął pan sekcję zwłok? - Jeszcze nie.
Nie ma żadnych ran.
To musi coś oznaczać.
Co niby ma to oznaczać?
Nie wiem. Ale wiem, że musi.
Musimy to odkryć.
Chwileczkę...
Poproszę szczypce.
Nie uwierzy pan.
Szklane oczy. Jak z gabinetu okulistycznego,
albo z akademii medycznej.
Zbierz ludzi. Spotkamy się w gabinecie Cherneze'a.
Niech pan mi powie, o co tutaj chodzi!
Mnie pan pyta?
Mogę wiedzieć, dokąd jedziemy?
To nie twój interes. Zaczekaj na komendzie.
Żartuje pan! Jest tak samo moim świadkiem jak i pana!
Nie mam zamiaru po tym wszystkim teraz rezygnować.
To nie igraszki. Nie mam czasu bawić się w twojego nauczyciela.
Niech pan przestanie zgrywać się na chodzącą legendę!
Też mógłbym pana czegoś nauczyć.
- Pracuję w pojedynkę! - Nie pan jeden!
Gdzie jesteśmy?
- Zastrzeliłeś już kogoś? - Nie musiałem.
To dobrze. Bo chcę go żywego.
Kogo? Kogo, do cholery?
A co to, u licha?
Kogo my szukamy?
Może mi pan powiedzieć?
Jeśli mi pan powie, może mógłbym panu pomóc.
Drugą klatką schodową!
Nie ruszaj się!
Goń go!
Co się dzieje?
"Powrócę do źródła purpurowych rzek".
Coś by się panu stało, gdyby powiedział mi pan, o co chodzi?
Nie mam pojęcia!
- Dobre i to na początek. - No więc?
No więc porównuję odciski palców.
Nie pasują.
Do niczyich z naszych kartotek.
Cholera.
- Może pan zeskanować te odciski? - Oczywiście.
Czyje to odciski?
Dziewczynki, która zginęła 20 lat temu.
Doprowadziła mnie tu.
O co chodzi?
Jeśli zmarła 20 lat temu, to mamy mały problem.
To ona do pana strzelała.
Te odciski palców idealnie zgadzają się z odciskami na pistolecie,
z wyjątkiem wieku.
Musimy pogadać.
Teraz musimy pogadać, tak?
Poprzedniej nocy Sertys był na cmentarzu.
Wszedł do grobowca Judith Herault, która zmarła w 1982 roku.
Nie zdołał otworzyć trumny, więc próbował zmylić trop, malując swastyki.
Tej samej nocy włamano się do szkoły podstawowej...
i skradziono dokumenty z lat '81 i '82,
czyli z okresu, kiedy Judith chodziła do tej szkoły.
Jest jednym z tych dzieci.
Jak zginęła?
Zmiażdżona przez ciężarówkę. Uznano to za wypadek.
Ale jej matka powiedziała mi coś zupełnie innego.
Według niej...
jej córkę zabiły demony.
Demony...
Nieźle jej odbiło. Od tamtej pory jest w klasztorze.
Mam jednak wraźenie, że nie powiedziała mi wszystkiego.
Przycisnąłeś ją, czy gwarzyliście sobie?
To śledztwo w sprawie wykroczenia, a nie zbrodni.
Nie mogłem wydusić z niej zeznań. W końcu to siostra zakonna.
Kolej na pana.
Niech mi pan powie, co tu się dzieje.
To gra w podchody. Jeden trup prowadzi do kolejnego.
Załóżmy, że...
Sertys, Callois i Cherneze powiązani są przez incydent,
który miał miejsce 20 lat temu.
Dwa dni temu wyszło na jaw, że Callois nie żyje.
Znaleźliśmy jego ciało.
Panika. Wypadki z przeszłości wychodzą na wierzch.
Idą na cmentarz i do szkoły,
by czegoś się dowiedzieć. Coś sprawdzić.
Ale co?
- Czy Judith naprawdę nie żyje. - Dlaczego?
Bo ona się mści. Ta zakonnica prawdopodobnie upozorowała jej śmierć.
A odciski palców?
Palce można odciąć.
Ten, kto do mnie strzelał, miał wszystkie palce.
Dlaczego pozostawił cię przy życiu?
Żebym zrozumiał, dlaczego się mści.
Co łączy trzy ofiary?
Callois zarządzał biblioteką.
Sertys pracował na oddziale połoźniczym. Cherneze współpracował z rektorem.
Wszystko prowadzi nas do uniwersytetu.
Lepiej wrócę na komendę.
A co ze mną?
Sprawdź, czy Judith nie żyje.
Wiedziałem, że pan to powie.
Zawsze mogę liczyć na rozrywkę.
Zadzwoń, jak będziesz coś wiedział.
Co pani tu robi?
Przesłuchiwano mnie ze cztery godziny.
Bardzo mi przykro. Wszyscy są podenerwowani.
Podwieźć panią do domu?
Dobrze.
Podobno Cherneze też nie żyje?
Znała go pani?
Jeden z ostatnich dinozaurów uczelni.
Nie wydaje się pani doceniać geniuszy, którzy panią otaczają.
Nie darzę wielkim szacunkiem intelektualistów.
Pani rodzice nie są profesorami?
Nie darzę wielkim szacunkiem moich rodziców.
Proszę skręcić w lewo.
Ktoś panią oczekuje?
Kiepski z pana podrywacz.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Ładne mieszkanie.
Lubię je. Jest na uboczu.
Bez telewizji, radia,
poza zasięgiem telefonów komórkowych.
To granat?
Dziękuję.
Używam ich do wywołania lawin.
Czy wszyscy górale są tacy jak pani?
Codzienne zmaganie się z górami wzmacnia charakter.
Jak praca w policji.
Długo jest pan policjantem?
Za długo.
Nowy płyn do zapalniczki.
Wiem.
Ale staram się rzucić palenie. A to był prezent.
Od byłej żony?
Nigdy się nie ożeniłem. A pani?
Omal nie poślubiłam syna rektora.
Nic by z tego nie wyszło.
Ale do tego zmierzano.
Po trzech latach siedzenia twarzą w twarz w czytelni...
ludzie się zbliżają.
Dlaczego tak pani nienawidzi uczelni?
Dlaczego mnie pan podejrzewa?
Jest pani alpinistką.
Znalazła pani pierwsze ciało, pomogła znaleźć drugie.
Jest pani idealną podejrzaną.
Jedna rzecz się nie zgadza.
Co takiego?
Nie byłaby pani zdolna...
do duszenia kogoś przez 10 minut, patrząc mu prosto w oczy.
Muszę już iść.
Dziękuję za herbatę.
Cześć.
Powiedz mi o doktoracie Remy'ego Calloisa.
Chodzi o mit Olimpu,
greckich atletów jednoczących w sobie ideał ciała i umysłu.
Dużo nawiązań do Igrzysk Olimpijskich w Berlinie w 1936,
kiedy to niemieccy sportowcy przysłuźyli się propagandzie nazistowskiej.
A "purpurowe rzeki"?
Strumień krwi idealnych ludzi.
Krwi?
Żyły...
Komisarzu...
Chce pan wiedzieć, co o tym myślę?
Ten doktorat to pochwała nazizmu w pigułce, mówię poważnie.
A końcówka, to jak poradnik: "Jak zostać idealnym nazistą".
Wyjaśnia, jak w dzisiejszych czasach stworzyć idealnego człowieka.
Jak?
Krzyżując umysłowo bystre dzieciaki z fizycznie silnymi.
Dobierając je i żeniąc ze sobą.
To się nazywa...
Eugenika.
Tak, eugenika.
Jak specjalne wioski budowane przez nazistów w czasie wojny.
Jak na tej uczelni. Zdrowe duchy...
w zdrowych ciałach.
Co pan tu robi? Nie ma pan prawa tu przebywać!
Jaką dokładnie rolę spełniał Callois?
Słucham?
Callois. Sertys. Cherneze.
Tu wszystko się zbiega.
Czego pan w ogóle chce?
Podejrzewa pan nas, prawda?
Ofiary też mogą być winne.
Niech się pan liczy ze słowami.
Zasięgnąłem o panu języka. Balansuje pan na ostrzu noża...
Chętnie umieściłbym pana na mojej liście podejrzanych.
Powstrzymuje mnie tylko pragnienie, by się okazało, że jest pan poza tym.
Mylę się? Czy tak?
Niech go pan puści!
Zwariował pan?
Jeszcze pan o mnie usłyszy!
Ani chwili nie moźna zostawić pana samego?
Co znalazłeś w grobie?
To, ale nie wiem, czy to się na coś przyda.
To nie ona.
Zna ją pan?
- Pomagała w tej sprawie. - Pomogła panu w śledztwie?
Pomogła mi zrozumieć, co oznaczają "purpurowe rzeki".
Żyją tu od wieków w bardzo wąskim kręgu.
Pokrewieństwo między profesorami doprowadziło do degeneracji ich potomków.
Pojawiło się zapotrzebowanie na świeżą krew.
Świeżą krew?
Na oddziale noworodków zaczęto podmieniać dzieci profesorów...
na zdrowe noworodki górali.
Ojciec Sertysa podmienił Fanny na Judith?
I wiele innych.
Po co?
By stworzyć wyższą rasę.
To naziści?
- To cholerny nazistowski uniwerek? - Żaden uniwerek.
Wylęgarnia.
A to kto, u diabła?
Strzelaj!
Kuloodporna.
Celuj w to samo miejsce.
No strzelaj!
Strzelaj!
Uwaga!
Nic panu nie jest?
- Co to za łajdak? - Syn rektora.
O co mu chodziło?
Chciał, byśmy się nie dowiedzieli, co zrobiono Fanny.
Co on mógł zrobić Fanny? Miał wtedy z 10 lat.
Też był podmieniony. Sadzano go naprzeciw Fanny w czytelni.
Miał się z nią ożenić. Takie były plany.
Więc dlaczego ona zabija tych wszystkich podmienionych?
Odmawia współpracy z nimi.
Myśli pan, że jest niewinna?
Mój mundur!
Czekaj. Pańskim sposobem.
Kim jest ta pańska panienka? Grotołazką?
Kurczę!
Nadal ma pan wątpliwości?
Pomyśleć, że byłem tu u niej!
Mogłem to wszystko zobaczyć.
Mógł się pan znaleźć na ich miejscu.
Nie chciała mojej śmierci.
Chciała, abym żył.
O czym pan mówi?
Nie chciała pana śmierci, ale ci trzej goście się nie wywinęli.
Pańska dziewczyna pasjonuje się rozcinaniem kolegów szkolnych.
Może to upozorowane?
Co upozorowane, o czym pan mówi? To świruska, szajbnięta kryminalistka.
Chce, byśmy zrozumieli.
- Co tu jest do rozumienia? - Chce dać się złapać.
Dobra wiadomość. To do nas należy, nie?
Pozostało nam tylko ją znaleźć.
To do nas należy.
Co znowu?
Zabrała granaty.
Jakie granaty?
Nic z niego, kurczę, nie można wyciągnąć...
Ewakuowaliście uniwersytet?
Muszę najpierw wiedzieć dlaczego!
Nie ma czasu na wyjaśnienia. Ewakuujcie.
Dalej pan tak nie może. Kto tam jest?
- Jadę sam. - Wszyscy albo nikt!
Jadę sam.
Nie ruszać się!
Spokojnie...
Nikt ze mną nie jedzie.
Odbiło ci?
Oddaj mi to.
Zaufajcie mi.
Opuśćcie broń.
Teraz musimy iść na całego.
Zostaw ją mnie.
Tam, w dole!
Fanny, obróć się.
Zejdź z tego.
To koniec. Już po wszystkim.
Wiem, kim jesteś.
Nic nie wiesz!
Przestań! Wiem, co z tobą zrobili.
O podmienionych noworodkach.
O zabijanych dzieciach. Wiem o tym.
Za późno. Nic na to nie poradzisz. Odejdź!
Ty mnie doprowadziłaś do tego punktu. Nie mogę się wycofać.
- Ani ja! - Nie rób tego!
Zamkną uniwersytet. Przecież wszyscy winni nie żyją.
- Zabijesz niewinnych ludzi. - Wszyscy są winni!
Nikt nie jest niewinny!
Judith?
O kurczę, bliźniaczki!
Zamienili bliźniaczki!
Tylko jedną.
Dlatego jej twarz była dla nich zagrożeniem.
Zajmij się nią.
Więc kto zginął na autostradzie?
Co z odciskami palców?
Mamusia się wszystkim zajęła.
Druga dziewczynka już dawno nie żyła.
Mama wszystko przewidziała.
Tylko nie to, że ci odbije.
Myślałaś, że się wywiniesz?
Nie mam zamiaru się wywinąć.
Nie ruszaj się, bo naprawdę się nie wywiniesz.
Przestań!
Zostaw ją!
Bo wywołam lawinę.
Posłuchaj mnie.
Nie podchodź!
Ci, którzy was skrzywdzili, już nie żyją. Jeśli to zrobisz, oni zatryumfują.
Tylko ty możesz ją powstrzymać.
Nie jesteś zbrodniarką jak ona. Zatrzymaj ją, póki nie jest za późno.
- Nie mam wyboru. - Masz.
Zatrzymaj ją!
Zabij go.
Za nas. Za naszych rodziców.
Za tożsamość, której nas pozbawiono.
Zabij go.
- Nie jego. On jest niewinny. - Zabij go!
Zrób to dla mnie. W imię życia, którego mnie pozbawiono.
Bo żyłam w twoim cieniu.
Ciebie wykreowano. A mnie odrzucono. Zrób to.
Zabij go, Fanny.
Zrób to!
To ty chciałaś, by zrozumiał.
Nie mogę tego zrobić.
Jesteśmy tylko ty i ja.
Ty i ja.
Strzelaj.
No już!
Nie rób tego.
Nie jesteś taka jak ona.
Jestem.
Zabij go!
Zrób to!
Chciałam, byś zrozumiał, aby o tym nie zapomniano.
Wiem.
Pospiesz się!
Chwyć ją za nogi!
Wystarczy. W porządku.
Dziękuję, piesku. Wystarczy.
No, już!
Mogę zadać ci jedno pytanie?
Co masz przeciwko psom?
To długa historia...
Odwiedź www.NAPiSY.info
Format napisów zmieniony przez www.NAPiSY.info